In Nederland is jarig zijn in februari altijd spannend.
De laatste jaren wordt mijn verjaardag namelijk telkens verpest door sneeuw. Dit jaar dan weer net niet, maar precies op 2 februari sneeuwde het de afgelopen jaren. Vrienden vanuit heel Nederland werden uitgenodigd, maar belden stuk voor stuk af wanneer Koning Winter in de nacht van 1 op 2 februari zijn allerdikste jasje op de aardbol neerknalde. Uiteraard had ik geen moeite met de extra drankvoorraad, daar draai ik mijn lever niet voor om, maar ik wilde feesten.
Categorie: PERSOONLIJKE COLUMN: Wendy’s wereld
Thirty-something al langer dan een decennium, eeuwig vrijgezel maar verslaafd aan de liefde, kluizenaar met tientallen vriendinnen, gecompliceerd maar o so easy-going … Stap in de wereld van Wendy Louise. Zij snapt er af en toe niets van, en jij?
Ste(e)n(iging)
De laatste tijd heb ik vaak hoofdpijn. Knallende koppijn. En dat is lastig. Want als je voet pijn doet, leg je hem even op een kussentje. Als je hand pijn doet, ontlast je haar een paar dagen. Maar hoe doe je dat met je hoofd? Ik kan het toch moeilijk een paar dagen ontlasten of nóg lastiger even op een kussentje leggen?
Over bevers en reetveters
‘Whaaaaa!’ Een luid gegil wekte mij afgelopen zaterdag uit mijn dronken roes. Ik had er net vijf uurtjes slaap op zitten en aan mijn hoofd te voelen was het een geslaagd avondje uit met de tsjikkies geweest. ‘Wat is er?’ Ik rende de slaapkamer in van de vriendin waar ik bij sliep, om te zien waarom ze zo gilde. ‘Hihihi,’ giechelde ze, ‘Wen ik schrok me kapot toen ik net wakker werd. Ik dacht wat zit er toch in mijn naat?’ Omdat deze opmerking alleen maar voor meer verwarring zorgde en onbegrip van mijn brakke bekje afstraalde, verklaarde zij zich nader: ‘Ik ben vergeten mijn slaaponderbroek aan te doen vannacht en heb mijn string nog aan!’
Wendy Louise 